Już Listopad z wiatrem pędzi
I pod nosem tęgo zrzędzi
Że mu pracy nie zostało
Bo co widzi – to za mało

Po myśl sięga do swej głowy
Bo ma mądrość starej sowy

Jesień kończy się powoli
Z resztą liści wiatr swawoli
Straszą nagie drzew gałęzie
Słońce coraz niżej będzie Wreszcie Grudzień w bramy stuka
Listopada skrzętnie szuka
I na wolne go wyprawia
Lecz warunek jeden stawia: