wieczna cisza
ogniem świecy przemawia
w rozdygotanym płomieniu
ogrzewającym tchnienie ziemi
co kryje doczesność ludzkiego życia
ulatuje wspomnienie minionego czasu
w sercu stęsknionym obecności
w zakamarkach głębokich
wyobraźnia artystka
maluje portret jak żywy

z pędzlem kolorowym

po drodze

liście drzew maluje

żółcią

czerwienią

i brązem

W Hostii małej ukrywasz się Jezu
w chleba kruszynie
co dla głodnego darem jest największym
Ty co świat cały przenikasz
wszędzie jesteś
na ołtarz zstępujesz cichutko i niewidocznie
blisko nas ludzi jesteś
w sercach zamieszkać pragniesz

Przyjdź Panie Jezu
przyjdź jeszcze dziś
pocałunek nieba zabierz ze sobą
co czułość ojcowską kryje
ciepła miłości światu zabrakło

Rozumie maleńki
co wszystko chciałbyś wiedzieć
więc mądrości świata łykasz
jak pigułki na przeziębienie
tajemnicy Boga jednak nie pojmiesz
bo żaden to Bóg co stworzeniu
gdy wierzyć trzeba
dałby się poznać