Jak mały jest człowiek
wobec wszechświata ogromu
jak nikłą kruszyną
pośród gwiazd
co drogą mleczną płyną

Lecz ze swą małością
ku niebu idzie
bo tam wielkość odnajdzie
co w świecie stworzonym
pierwszeństwo mu daje

Gdyby życie było snem a nie jawą
częściej pukałbym do niebieskiego raju
gdzie anioł wygrywa melodie
na harfie o dziesięciu strunach
by Jezusowi smutku odjąć
a Matka Boża ściera kurze ze starej komody
którą święty Józef zrobił

Mijam ludzi
o twarzach biedą znaczonych
w szatach nocą wymiętych
zbrukanych kurzem samotności
i przesiąkniętych zapachem nędzy
o oczach wypalonych tęsknotą
za dniem
gdy słońce przyniesie światło nadziei
że brutalna rzeczywistość
odejdzie raz na zawsze

Uchylić drzwi
do świata
gdzie marzenia i tęsknota
jawą się rodzą
a białe motyle
o skrzydłach jak żagle
ku szczęściu falą płyną
przestąpić próg
i aniołom niebieskim dać się porwać

Zrzucić kajdany niewoli
grzechem spętane
i uciszyć sumienie co krzyczy
ugiąć kolana
przed Bogiem Miłosierdzia
i łzą serdeczną żal wyrazić
uderzyć się w pierś