Bywa szczęście
jak wiosenne kwiaty kolorowe
życiem pachnące
wschodzi z promykiem co rano
po niebie wędruje ze słońcem złocistym
uśmiechnięte od jutrzenki
co w kroplach rosy się myje
po wieczór późny
zasypia by na chwilę odpocząć
bo kolejny dzień
znowu czeka na niego

Wstydu rumieniec gdzież się gubi
gdy złość zdarzeniami kręci
gdy białe myśli w czarny kolor się zmieniają
gdy kłamstwo na jaw wychodzi
gdzie znika pokora
gdy pycha długi patyk połyka
gdy oklaskami przymilnie chwalą

Jak trudno jest wierzyć
gdy się nic nie wie
albo mało troszeczkę
wiedzieć rozumem co w głowie schowany
że to co dotknąć można jest naprawdę
i sercem zobaczyć
czego wcale nie widać

Karuzela życia
wiatrem gnana
kołem się kręci
szaro i zwyczajnie
w słońcu dnia
i w ciemnościach nocy
przewraca kartki kalendarza
do wieczności czas skracając

Gdyby nie było miejsc
do których uciec można
choć na chwil parę
od świata
co pędzi zawrotnie
chodziłby człowiek jak bąk nakręcony
i widziałby jedynie okruchy maleńkie
z rzeczywistości wyjęte