Widziałem twoje oczy
radosne takie
jakby dusza się śmiała
bystre i jasne
co nigdy krzywo nie patrzą
tylko prosto przed siebie

Przekora jak osioł głupia
zawsze zrobi inaczej
choć wie co się należy
bo chce na swoim postawić
drogami własnymi chodzi
nigdy tam gdzie iść jej radzą
nawet gdy ciernie kłują
z podniesioną głową idzie

Cenić życie
jak chwilkę maleńką
co w przeszłość ucieka
choć następna przychodzi
lecz nie wiadomo
ile razy jeszcze przyjdzie
i chłonąć każdą sekundę
by czasu na wszystko starczyło
i piękno umieć zobaczyć
nawet tam gdzie inni go nie widzą

Anioł z potarganą tęczą włosów
spadł wprost na ołtarz
z kościelnego sufitu
gdzie artysta stare freski poprawiał
usiadł obok świętego Piotra
co niepodobny był do siebie
bo klucze – jego atrybut
do renowacji zabrano

Wyciągnij Jezu
dłoń boską
nad trędowatym na duszy
niech skróci się droga
co między człowiekiem a Tobą istnieje
od prawa miłości
odszedł człowiek daleko
i sam wrócić nie może