Dotykam swoimi rękami
         Białego chleba
         O smaku i zapachu chleba codzienności
Słowa wypowiadam
         Te Chrystusowe z Wieczernika
I nie ma już chleba
Jest Ciało Chrystusa
         Choć smak i zapach ten sam

Duchu Święty
co ogień wiary w sercu rozpalasz
i nadzieję przynosisz
daj moc słabym
by glebą żyzną się stali
gdzie ziarno słowa Bożego
jak nasiona pszenicy

Biała święta chleba kruszyno
coś w złotej monstrancji się skryła
dla człowieka w którym duch tak słaby
pokarmem na drogę do wieczności jesteś
w sercu strudzonego walką z losu przeciwnościami siłę rodzisz
rysujesz przedsmak niebiańskiego szczęścia
do którego zdążamy

Jak trudno wierzyć
w sens istnienia
i kochania do końca
w to co niedotykalne
i tajemnicą Boga okryte
gdy wszystko czym świat oddycha
racjonalizmem przesiąknięte
gdy rozum
zachłysnął się bakcylem
wszechwiedzy i nieograniczoności

Jezu
chodzący po falach jeziora
z lekkością anioła
daj mi wiarę
aby kroczyć z taką swobodą
pośród burz życia

Jezu
wstępujący do nieba
niczym ptak wzlatujący w przestworza