O, Ty, który istniejesz
poza czasem i przestrzenią,
Wszechmocny i Wszechobecny,
Miłosierny i Litościwy!
Od wiek wieków władasz
stworzoną przez Siebie ziemią
i w Swej miłości i trosce
o nią jesteś zapobiegliwy.

Koroną wszelkiego stworzenia
uczyniłeś człowieka podobnego Sobie.
Tchnąłeś w jego nozdrza
oddech swego istnienia.
Dzięki temu jest on tak bliski Twej Osobie,
że tylko w Tobie może czekać ostatecznego spełnienia.
Niestety – jakże często w swej człowieczej słabości
pod wpływem bezustannych ataków szatańskich
gubi się tak bardzo,
że nie dostrzega już Bożej miłości
i schodzi z dróg świętych przykazań Pańskich.
Lecz Ty Boże – Ojcze
w wielkiej Swej wspaniałomyślności
pochylasz się nad nim
i dając mu siłę
podnosisz,
by szedł dalej drogą świętości.
Zapewniasz,
że na nowy trud życia
Swą łaską go zrosisz.