Ile znieść człowiek może
gdy nerwy do granic możliwości napięte
gdy wszystko na łeb na szyję się wali
gdy to co białe
nie wiadomo jak barwę zmienia
a czarne
tęczy kolory połyka

gdy uśmiech
o życzliwości i szczerości ma powiedzieć
a ironię w rozumie rodzi
bo uczucie dawno temu zgubił
że nawet nie pamięta kiedy
co w fałszywym uśmiechu się wyraża
lecz przez życie człowiek idzie
z sercem jak ołów
uczucie radości gniotąc niemiłosiernie
i nie wiadomo do końca
ile jeszcze uniesie
lecz powstaje
dzień za dniem
by mimo wszystko iść
mając nadzieję że da rady