Świat natury
co go w stwórczej wenie
Bóg Wszechmocny
z nicości wyprowadził
ramiona życiodajne ku niebu wznosi
nuty
na kształt stworzeń
z pięciolinii wszechświata dobywa
i symfonię wolności śpiewa

kłosy zboża słońcem malowane
     na wietrze falują
z zielonej trawy
     śmiejącej się długimi wąsami
     fontanny wiosennych kwiatów tryskają
na obumarłej sośnie
     dzięcioł wystukuje rytm głodomora
jaskółka lotem wysokim
     promień słońca zrywa
     i na ziemię przynosi
paw chwalipięta dumny kroczy
     rozchylając barwny pióropusz
król lew
     koronę z grzywy językiem liże
     dostojności sobie przydając
kobra królewska
     wachlarzem szyi przezorność wyraża
     a sykiem jadowitym intruza przestrzega
kos trelem romantyka
     miłości szuka
     bo ostatnio sam jak palec

choć symfonii wszechświata
żaden ludzki kompozytor nie napisał
pozostaje jedyną
najpiękniejszą
niepowtarzalną
i taką na zawsze pozostanie