Z sercem czułym
jak promyk słońca ciepłym
miłość pokorna
biedę zawsze odnajdzie
drzwi do niej otworzy
i zaradność ukrytą
niemocą spętaną
z kajdan uwolni
z ziemi podniesie
brud wymiecie
i nadziei iskierkę
że lepiej być może
sobą zapali