Jakie jest życie tak naprawdę
pełne śmiechu pełne radości
nie wiem tego chyba nie zgadnę
a odpowiedzieć aż się prosi

jest jak niebo w błękitu kolorach
jak słoneczko ze złotym warkoczem
jak łany zboża o różnych porach
wiem że chociaż boli jest urocze

czasem łezkę małą w oku kręci
gdy coś po myśli się nie układa
nieraz pomogą nam wszyscy święci
a i tak w grzechy człowiek upada

jak wełny kłębek splątane bywa
z supełkami nie do rozwiązania
a mimo wszystko szybko upływa
od urodzenia aż do zarania

że go mamy podziękować trzeba
samemu Bogu który nas stworzył
który uchylił nam rąbek nieba
i który ogrom łaski w nas mnoży

człowiek który się w życiu natrudzi
i przyjmuje to co Pan Bóg daje
nad swym losem nigdy nie marudzi
gdyż nadzieja nieba przed nim staje

co zatem o życiu mam powiedzieć
że radosne i smutne zarazem
że dobro wciąż do nieba nas wiedzie
więc aby być dobrym o tym marzę